Η αλήθεια είναι ότι δεν έχει αρχίσει να μου τη βαράει ακόμη· πρώτη μέρα εξάλλου, πότε να προλάβει. Και πιθανόν να μην μου την βαρέσει καθόλου, αφού όπως μου αρέσει να λέω η καραντίνα δεν δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα παρά μόνο φέρνει στην επιφάνεια αυτά που ήδη υπάρχουν. Και ως γνωστόν, τέτοια προβλήματα εγώ δεν έχω(!).

Αυτό δε σημαίνει, όμως, ότι δεν με ενοχλεί η καραντίνα. Και ο λόγος που με ενοχλεί είναι πρωτίστως το γεγονός ότι κρίνω πως είναι περιττή ή τουλάχιστον θα έπρεπε να είναι περιττή, και επίσης διότι μπορεί να μην με ενοχλεί που μένω σπίτι μου, ωστόσο δεν είναι και το καλύτερο μου.

Ένα μήνα πριν… ψέματα, μόλις είκοσι μέρες πριν ο Πρωθυπουργός έλεγε ότι σχεδόν αποκλείεται να πάμε σε δεύτερο καθολικό λοκντάουν και τώρα ξαφνικά, γεια σας παιδιά, πρόωρο λοκνταουνάκι δώρο για τα Χριστούγεννα. Επειδή ήμασταν καλά παιδιά στο πρώτο.

Το λοκντάουν, όπως επίσης μου αρέσει να λέω, είναι σαν το μνημόνιο: δεν είναι η καλύτερη πολιτική, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα σε σχέση με αυτά που διορθώνει, και σε επιμέρους σημεία κάθε επόμενο λοκντάουν είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Διότι αν νομίζει κάποιος ότι αυτό θα είναι το τελευταίο, είναι γελασμένος. Όσο τελευταίο ήταν το πρώτο, το δεύτερο, το τρίτο και το τέταρτο μνημόνιο, άλλο τόσο θα είναι και αυτό το λοκντάουν. Τώρα που αρχίζουμε να το συνηθίζουμε κιόλας; Ποιος μας πιάνει.

Γιατί όμως θα έπρεπε να είναι περιττό και τι θα μπορούσαμε να κάνουμε; Γιατί καλή η γκρίνια, αλλά γκρίνια που δεν στηρίζεται κάπου και δεν είναι εποικοδομητική δεν έχει αξία.

Καταρχάς, όταν έχεις ένα πρόβλημα το οποίο μεταδίδεται, αυτό που φροντίζεις να κάνεις είναι: α) να αντιμετωπίσεις το ήδη υπάρχον πρόβλημα, και β) να σταματήσεις τη διασπορά-επέκταση του προβλήματος. Το δεύτερο κατά τη γνώμη μου επείγει περισσότερο, ιδίως όταν βρίσκεσαι στην αρχή.

Πώς αντιμετωπίζεις το ήδη υπάρχον πρόβλημα; Με περισσότερους διορισμούς γιατρών και νοσηλευτών, με περισσότερες ΜΕΘ, με περισσότερο ιατρικό εξοπλισμό. Με μία λέξη: θωρακίζοντας το Εθνικό Σύστημα Υγείας.

Πώς σταματάς τη διασπορά του προβλήματος, που αυτό είναι και το σημαντικότερο; Ναι δεν λέω, μία λύση είναι να κλειστούμε όλοι στα σπίτια μας. Με αυτόν τον τρόπο, όμως, σταματάς και την ίδια τη ζωή. Το να κλειστούμε στα σπίτια μας θα έπρεπε να είναι το τελευταίο και χείριστο μέτρο, όχι από τα πρώτα. Είναι σαν να βρέχει και να πας να κλειστείς στο υπόγειο λες και έρχεται ένας ανεμοστρόβυλος. Όχι, μπορείς απλώς να πάρεις μια ομπρέλα, ή να βάλεις ένα αδιάβροχο, ή να βάλεις μποτάκια, ή να πας από στέγη σε στέγη, κάτι τέλος πάντων. Ωραία λοιπόν, τι θα έπρεπε να γίνει;

1. Test, test, test. Πολλά επαναλαμβανόμενα test ώστε να ξέρουμε ποιος είναι άρρωστος και ποιος όχι, ώστε να ξέρουμε ποιος πρέπει να απομονώνεται για λίγο από τους άλλους και ποιος όχι.

2. Συνεχής ιχνηλάτηση σε συνδυασμό με τα τεστ, ώστε να προλαβαίνουμε τη διάδοση.

3. Ειδικοί χώροι καραντίνας ώστε να πηγαίνουν τα άτομα που δεν ζουν μόνοι τους και έρχονται σε επαφή με άλλα άτομα. Δεν είναι κάτι σπουδαίο, άλλες χώρες το έκαναν. Τόσα ξενοδοχεία υπάρχουν, τόσοι χώροι τους οποίους μπορεί το κράτος να χρησιμοποιήσει.

Ακόμη και μόνο αυτά τα τρία μέτρα θα περιόριζαν πολύ τη διασπορά του ιού. Όταν αυτά συνδυαστούν και με τα επόμενα, τότε η κατάσταση γίνεται πολύ περισσότερο ελεγχόμενη.

4. Περισσότερα μέσα μαζικής μεταφοράς ώστε να αυξηθούν τα δρομολόγια και να μην αναγκάζεται ο κόσμος να στιβάζεται σε αυτά. Εντωμεταξύ άκουσα κάποιον να αναρωτιέται: και μετά τι θα τα κάνουμε τα επιπλέον μέσα μαζικής μεταφοράς; Σωστά, διότι το να στιβάζεται ο κόσμος σε αυτά, είτε με ιό είτε χωρίς, είναι μια φυσιολογικότατη κατάσταση. Πώς θα κάνουμε μετά τον ιό χωρίς στρίμωγμα; Ακόμη θυμάμαι τα φοιτητικά μου χρόνια. Το στρίμωγμα στο 78Ν ήταν αυτό που τα έκανε τόσο όμορφα. Ναι! Σίγουρα!

5. Αναστολή ή περιορισμός δευτερεύουσων δραστηριοτήτων. Πράγματα που αναπόφευκτα οδηγούν σε συνωστισμό, όπως συναυλίες, ποδοσφαιρικοί αγώνες και άλλα, καλό είναι αυτά να ανασταλλούν προσωρινά ή έστω να περιοριστούν. Εξάλλου, δεν νομίζω να πάθουμε κάτι φοβερό αν σταματήσουν αυτά για ένα χρόνο. Και αν κάποιος πάθει, μάλλον το είχε ήδη από πριν. Ίσως του κάνει και καλό. Από το να είμαστε κλεισμένοι στα σπίτια μας πάντως, νομίζω προτιμότερο είναι να είμαστε έξω με κάποια περιορισμένα μέτρα.

6. Ατομική υγιεινή. Αυτό είναι το αυτονόητο. Πλένουμε χέρια, φτερνιζόμαστε στον αγκώνα μας, και προσπαθούμε γενικά να μην ακουμπάμε το πρόσωπό μας συνέχεια. Βγάζεις και σπυράκια με αυτόν τον τρόπο, λένε οι δερματολόγοι. Και ποιος δεν θέλει ένα καθαρό πρόσωπο;

7. Τέλος, κρατάμε φυσικές αποστάσεις όπου η επαφή είναι περιττή ή όχι συχνή, ή αν είσαι εσύ ή το άλλο άτομο ευπαθής ομάδα. Το να μην αγκαλιάσεις ή φιλήσεις ένα άτομο που το βλέπεις μία φορά στους δύο μήνες, δεν είναι δα και μεγάλη υπόθεση.

Τώρα, έχουμε απλώς κλειστεί στα σπίτια μας. Καταπληκτικά. Και δεν είναι μόνο αυτό. Η οικονομική μου μύτη ήδη οσφρίζεται το ωστικό οικονομικό κύμα που έρχεται του χρόνου. Να το. Το βλέπω να έρχεται. Ορμητικό ορμητικό, όπως αρμόζει σε ένα κύμα.

Η καραντίνα ξεκίνησε. Θα κρατήσει όντως τρεις εβδόμαδες; Ίδωμεν. Αλλά και τόσο να κρατήσει, η χαλάρωση των μέτρων λογικά θα είναι πολύ σταδιακή. Και δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, όσο δεν υιοθετείται άλλη στάση για την αντιμετώπιση της διασποράς του ιού.

Καλή καραντίνα να έχουμε!

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Της καραντίνας τα νεύρα

Σχολιάστε ελεύθερα

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s