Κάποια μέρα σκεφτόμουν τι ήταν αυτό που μου άρεσε περισσότερο κατά τη διάρκεια της φοιτητικής μου ζωής. Οι περισσότεροι κατά πάσα πιθανότητα θα περίμεναν να μιλήσω για τα πάρτι, τις εξόδους, τη σχολή, τους έρωτες, τα ξενύχτια, τις συναυλίες, τις βόλτες, την παραλία, τις ταβέρνες, το ποσείδι, τα μαθήματα στον Βώκο, τα συνέδρια και τα σεμινάρια, το erasmus, τη ξεγνοιασιά που συνοδεύει τη φοιτητική ζωή, και άλλα πολλά. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι όλα αυτά ήταν πολύ ωραία και χωρίς αυτά τα φοιτητικά μου χρόνια θα ήταν μάλλον στείρα. Ωστόσο, μάλλον τίποτα από αυτά δεν αποτελεί την απάντηση.

Κάποια στιγμή μου ήρθαν κατά νου οι συνελεύσεις. Μπορεί να μην πρόλαβα τις μεγάλες εκείνες συνελεύσεις που γίνονταν πριν το 2010 και στις οποίες γινόταν «χαμός», όπως μου έλεγαν οι μεγαλύτεροι φίλοι μου· μπορεί πολλές φορές να έκρινα ότι αυτές γίνονται για τους λάθος λόγους και με τον λάθος τρόπο· μπορεί πολλές φορές να μην είχαν κάποιο αποτέλεσμα· μπορεί πολλές φορές να μην τοποθετούμουν… αλλά παρ’ όλα αυτά, σχεδόν πάντα, έβρισκα μια ιδιάζουσα γοητεία σε αυτές. Μου άρεσαν. Και μου άρεσαν πολύ. Αν έπρεπε, λοιπόν, να επιλέξω ένα πράγμα που μου άρεσε περισσότερο και το οποίο ήταν αμιγώς φοιτητικό, νομίζω αυτό που θα επέλεγα είναι οι συνελεύσεις — — αν και, δεν είμαι σίγουρος αν όντως μου άρεσαν περισσότερο ή απλώς τη στιγμή που το σκεφτόμουν με έπιασε ένα άισθημα νοσταλγίας για αυτές, μιας και πολλά από τα υπόλοιπα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μπορεί να τα κάνει κάποιος και εκτός πανεπιστημίου. Σε κάθε περίπτωση, παρά τις αψιμαχίες και τις συγκρούσεις που υπήρχαν, έβλεπα πάντα σε αυτές — και ίσως, τελικά, να είναι αυτός ο λόγος που τις επιλέγω — τη δυνατότητα ως κοινότητα να έρθουμε πιο κοντά. Διότι, αν υπάρχει κάτι που έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος, είναι ακριβώς αυτό: να έρθουνε οι άνθρωποι πιο κοντά. Καλώς ή κακώς, αποτελεί προαπαιτούμενο για πολλά άλλα πράγματα.

Σήμερα όμως, δυστυχώς, όχι μόνο δεν έρχονται πιο κοντά αλλά οι άνθρωποι όλο και περισσότερο απομονώνονται και κλείνονται στον εαυτό τους. Και η νέα τάση που φαίνεται να διαμορφώνεται, αν δεν έχει διαμορφωθεί ήδη, είναι… ο σώζων εαυτόν σωθήτω!


(Η φωτογραφία είναι από τις συνελεύσεις που διεξάγονταν τον Μάιο του 1968 στη Γαλλία, τραβηγμένη από τον Γάλλο φωτογράφο Bruno Barbey. Τη βρήκα σε ένα από τα αγαπημένα μου άρθρα, που είναι δημοσιευμένο στο περιοδικό Αυτολεξεί και το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι, ή θα έπρεπε να είναι, εξαιρετικά επίκαιρο: Να είσαι ελεύθερος το 1968 σημαίνει να συμμετέχεις)

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s