Μιας και άνοιξαν ξανά τα σχολεία, κάθισα να γράψω για το θέμα που ανάμεσα σε όλα τα άλλα με απασχολεί ίσως περισσότερο, παρόλο που δεν του αφιερώνω τον χρόνο που θα ήθελα — ίσως επειδή έχω πάψει να ελπίζω σε θεσμικές αλλαγές, παρόλο που τις θεωρώ πολύ απαραίτητες. Το θέμα αυτό, λοιπόν, είναι η ποιότητα του εκπαιδευτικού συστήματος. Οι ενστάσεις μου είναι πολλές, σχεδόν σε κάθε πτυχή αυτού. Ωστόσο, στο κείμενο αυτό θα σταθώ μονάχα σε μία: στο πρόγραμμα σπουδών· και πιο συγκεκριμένα, στο πρόγραμμα σπουδών στις πρώτες τάξεις του εκπαιδευτικού συστήματος: το δημοτικό σχολείο.

Σήμερα, όπως και πολλά χρόνια τώρα, το δημοτικό σχολείο προσφέρει πολλή πληροφόρηση. Ίσως, μάλιστα, προσφέρει μόνο πληροφόρηση. Η πληροφορία, όμως, είναι άσκοπη αν δεν ξέρεις να την επεξεργαστείς και να την χρησιμοποιήσεις καταλλήλως. Επίσης, η διδασκαλίας της στον σημερινό κόσμο της εύκολης και άμεσης πρόσβασης σε αυτήν, είναι μάλλον περιττή. Και τέλος, κακά τα ψέματα, στην ηλικία των έξι μέχρι δώδεκα ετών, είναι μάλλον άχρηστη. Τι να τις κάνει τις εξισώσεις ο μικρός μπόμπιρας; Είναι ο νους του άραγε αρκετά αναπτυγμένος για αυτές; Και τι να τις κάνει τις γνώσεις Γεωγραφίας; Μήπως θα αρχίσει τα ταξίδια σε αυτήν την μικρή ηλικία; Εκτός αυτού, όλα αυτά το παιδί θα μπορεί να τα μάθει πολύ πιο εύκολα και γρήγορα μετά από λίγα χρόνια που ο νους του και η λογική του θα έχουν αναπτυχθεί περισσότερο.

Γι’ αυτό λοιπόν, ας πούμε όλοι μαζί όχι στα περιττά μαθήματα της κουραστικής πληροφόρησης. Και αν με ρωτούσε κάποιος με τι να αντικατασταθούν, τότε θα απαντούσα: με Γλώσσα, Μουσική και Γυμναστική.

Αυτά πρέπει να μάθει πρώτα ένας άνθρωπος:

Να μάθει να μιλάει, να γράφει και να διαβάζει σωστά.

Να μάθει τη γοητεία και την ζωντάνια της μουσικής.

Να μάθει τις δυνατότητες του σώματός του και να μάθει να εκτιμάει το υγιές σώμα. Να είναι η Γυμναστική ένα παιχνίδι.

Αν έτσι ήταν το σχολείο, τότε κανένα παιδάκι δεν θα στενοχωριόταν που τα σχολεία ανοίγουν. Αντιθέτως, θα περίμεναν πως και πως να ανοίξουν ξανά.