Για να μπορέσει ο ενήλικας άνθρωπος του 21ου αιώνα να συντροφέψει, χρειάζεται πρώτα μια πολύ καλή δόση ψυχανάλυσης. Αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση, διότι το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε — και δυστυχώς συνεχίζουν να μεγαλώνουν και οι νέοι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή — δεν είναι κατάλληλο ώστε να μεγαλώνουν άνθρωποι κατάλληλοι για συντροφιά. Μπορεί να την θέλει, μπορεί να την επιθυμεί, ωστόσο δεν μπορεί να την έχει. Δεν είναι φτιαγμένος για αυτήν.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που τώρα δεν έχουν συντροφιά στη ζωή τους, αντιλαμβάνονται και ότι την θέλουν και τι χρειάζεται να κάνουν για να την έχουν. Ιδίως σήμερα, στην εποχή της απέραντης πληροφόρησης, είναι σχεδόν τα πάντα γνωστά. Αν πεις σε κάποιον ότι για να δημιουργήσει μια καλή σχέση χρειάζεται να είναι ειλικρινής, υπομονετικός, να μην είναι επιπόλαιος, να μην είναι άκρατος εγωιστής, να είναι κατανοητικός και να μπαίνει στη θέση του άλλου, να φροντίζει τη σχέση όπως φροντίζει ένας κηπουρός τα λουλούδια του, να είναι δυνατός και να εκφράζει αυτό που τον ενοχλεί, τη στιγμή που τον ενοχλεί, και να μην υπομένει πράγματα που τον προσβάλλουν, να σέβεται ο ίδιος τον άλλον άνθρωπο, να ξέρει τι θέλει, να μην είναι υποκριτής είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα και να μην προσποιείται για να αρέσει στον άλλον ενώ στην ουσία τον κοροϊδεύει, να μην βλέπει χρησιμοθηρικά τον άλλον άνθρωπο από τον οποίο θέλει μόνο να παίρνει και η αγάπη του προς τον άλλον είναι συνάρτηση μόνο των όσων παίρνει, να μην ψάχνει το τέλειο — όλα αυτά και ίσως άλλα πολλά τα γνωρίζει ήδη. Το πρόβλημα είναι ότι παρά το γεγονός ότι τα γνωρίζει, οι συμπεριφορές που εκφράζει αυθόρμητα είναι διαφορετικές από αυτές. Ακόμα και όταν κάποιος διαβάσει αυτό το σύντομο κείμενο που τώρα γράφω, ακόμα και αν συμφωνήσει με αυτό, στην πράξη αρκετοί θα παραμείνουν όπως είναι, κάνοντας όνειρα περί συντροφικότητας, αδυνατώντας όμως να δημιουργήσουν πραγματικές σχέσεις αγάπης και συντροφιάς. Και αυτό επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Έτσι είναι πλασμένοι. Με τη βοήθεια της ψυχανάλυσης, όμως, η συντροφιά θα έρθει σχεδόν από μόνη της, αυθόρμητα. Και θα έρθει ακριβώς επειδή θα ρίξει φως σε πολλές από τις αιτίες που εμποδίζουν τον άνθρωπο να γίνει αυτό που ενδεχομένως θα ήθελε να είναι.

Πρέπει να γίνει σαφές ότι ο άνθρωπος που μεγαλώνει και γαλουχείται στην υπάρχουσα κοινωνία — με τους θεσμούς, τις ιδέες, το σχολείο, το οικονομικό σύστημα, και τις αξίες που υπάρχουν σήμερα — δεν μπορεί να αγαπήσει. Χρειάζεται πρώτα αρκετός χρόνος και προσπάθεια για να διώξει κάποιος από πάνω του την επίδραση του υπάρχοντος πολιτισμού και στη συνέχεια αρκετός χρόνος και προσπάθεια ώστε να πλαστεί από άλλες ιδέες και αξίες, να έχει άλλη ιδιοσυγκρασία, άλλη ψυχοσύνθεση, άλλη νοοτροπία ώστε να γίνει κατάλληλος για σχέσεις αγάπης και συντροφικότητας. Ως τότε, δυστυχώς και αναπόφευκτα, θα επικρατεί ως επί το πλείστον ο εγωισμός και ο ανταγωνισμός. Μια κατάσταση όπου οι άνθρωποι θέλουν μονάχα να παίρνουν και να δίνουν μόνο για να πάρουν. Με άλλα λόγια: σχέσεις χυδαία χρησιμοθηρικές.

Αν έτσι έχουν τα πράγματα, το να επιθυμεί κανείς κάτι χωρίς ωστόσο να είναι πρόθυμος να καταβάλλει την απαραίτητη προσπάθεια για αυτό και να αλλάξει με τρόπο που να είναι κατάλληλος για αυτό, το μόνο που θα έχει ως αποτέλεσμα θα είναι μια διαρκή δυσφορία. Αυτό που θα καταφέρνει δεν θα είναι τίποτα άλλο παρά μια καρικατούρα: καρικατούρα συντροφιάς, καρικατούρα έρωτος, καρικατούρα γενικά! Κάποια πράγματα, όμως, καλό είναι να συμβαίνουν μόνο στην πραγματική τους μορφή. Μόνο ένας έντονος, αληθινός και τρυφερός έρωτας αξίζει να λέγεται έρωτας… μόνο μια πραγματική και καλή φιλία αξίζει να λέγεται φιλία κ. ο. κ. Όλα τα υπόλοιπα ας λέγονται αλλιώς. Όχι όμως έτσι. Είναι σχετικά απλό — όχι όμως και εύκολο — κάποιος να ερωτευτεί, να αγαπήσει, να έχει φίλους. Στο χέρι του καθενός είναι να αφιερώσει τον χρόνο και την ενέργειά του σε αυτά που πιστεύει ότι θα τον γεμίζουν πραγματικά ώστε να αλλάξει με τρόπο που να είναι κατάλληλος για αυτά.