Είμαστε όλοι — και όταν γράφω όλοι, εννοώ πραγματικά όλοι — άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Και μάλλον, δεν γίνεται διαφορετικά. Πάντα θα είμαστε άγνωστοι. Οι άνθρωποι διαφέρουμε τόσο πολύ μεταξύ μας, που τολμώ να πω ότι κάθε άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος διαφορετικός κόσμος: με διαφορετικό τρόπο σκέψης, διαφορετική αντίληψη, βιώματα, συναισθήματα, επιθυμίες, αξίες. Κάτι που εγώ αντιλαμβάνομαι ή βιώνω με έναν συγκεκριμένο τρόπο, κάποιος άλλος είναι σχεδόν βέβαιο ότι το αντιλαμβάνεται και το βιώνει με τρόπο διαφορετικό. Και όταν θέλω να μεταφέρω κάτι σε κάποιον, δείχνοντάς το, λέγοντάς το, ή με οποιονδήποτε άλλον τρόπο, αυτό πάντα θα φιλτράρεται πρώτα μέσα από το δικό του προσωπικό πρίσμα, μέσα από τη δική του αντίληψη, μέσα από τα δικά του παρόμοια, αν υπάρχουν, βιώματα, με αποτέλεσμα αυτό που εκλαμβάνει να μην είναι ποτέ το ίδιο με αυτό που εγώ σκέφτομαι και νιώθω — τόσο πολύ διαφέρουμε οι άνθρωποι μεταξύ μας.

Παρ’ όλα αυτά, το γεγονός ότι οι άνθρωποι μεταξύ μας είμαστε και πάντα θα είμαστε διαφορετικοί, δεν σημαίνει ότι θα πάψουμε να κάνουμε παρέα, να ερωτευόμαστε, να συζητάμε, να συναναστρεφόμαστε κ. ο. κ. Eίναι σημαντικό όμως να το έχουμε υπόψιν και να μην αυταπατώμεθα. Μάλιστα, όσο περισσότερο συνειδητοποιούμε αυτήν τη διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων, τόσο περισσότερο μπορούμε να έρθουμε πραγματικά πιο κοντά με τους άλλους, διότι τότε αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντική και αναγκαία είναι η επικοινωνία καθώς επίσης και η καλύτερη κατανόηση μεταξύ μας. Ναι, οι άνθρωποι μπορεί να διαφέρουμε πολύ μεταξύ μας και να μην γίνεται να γνωρίσουμε και να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον σε απόλυτο βαθμό, ωστόσο η απόσταση αυτή ίσως δύναται να μετριαστεί ή τουλάχιστον να μπορούμε να γνωρίσουμε κάποιες πτυχές των άλλων ανθρώπων και να «συνδεθούμε» μαζί τους.


«Αν υπάρχει οτιδήποτε μαγικό σε αυτόν τον κόσμο, αυτό βρίσκεται στην προσπάθεια να καταλάβεις κάποιον άλλον. Είναι σχεδόν αδύνατο να συμβεί, το ξέρω, αλλά τι σημασία έχει; Αρκεί η προσπάθεια.»

Celine, Before Sunrise (1995)


Το κλειδί, λοιπόν, βρίσκεται στην επικοινωνία. Και μάλιστα όχι απλώς στην επικοινωνία που περιορίζεται στις λέξεις και τη σωστή διαχείριση της γλώσσας, αλλά στην ειλικρινή ολοκληρωμένη επικοινωνία, καθώς πολλές φορές οι λέξεις από μόνες τους δεν είναι αρκετές και αυτό που χρειάζεται είναι η ελεύθερη έκφραση του εαυτού μας. Αρκετά πράγματα, ιδίως όταν αφορούν βιώματα και συναισθήματα, είναι αδύνατον να εκφραστούν και συνεπώς να επικοινωνηθούν μόνο με αποστειρωμένα λόγια. Ένα γέλιο, ένα δάκρυ, ένα κοίταγμα, ένας ήχος, μια σωματική κίνηση, πολλές φορές ακόμη και η απόλυτη σιωπή, μπορούν να αποδώσουν καλύτερα αυτό που σκέφτεται και νιώθει κάποιος απ’ ότι μπορούν να το κάνουν ακόμη και χιλιάδες λέξεις. Σε κάθε περίπτωση, είναι πολύ σημαντικό ο άνθρωπος να εκφράζεται.

Αυτά ειναι, λοιπόν, τα απαραίτητα συστατικά της επικοινωνίας: καλή διαχείριση της γλώσσας, ελεύθερη έκφραση του εαυτού, και φυσικά προσπάθεια κατανόησης των άλλων, καθώς η επικοινωνία και η σύνδεση μεταξύ ανθρώπων εξαρτάται τόσο απο αυτόν που επικοινωνεί κάτι όσο και από εκείνον στον οποίο απευθύνεται αυτό το κάτι. Το απολύτως απαραίτητο συστατικό, όμως, δεν είναι άλλο από τη θέληση για επικοινωνία. Δηλαδή, να μην είναι απορροφημένοι οι άνθρωποι στον εαυτό τους. Δηλαδή, να επιδιώκουν τη σύνδεση. Και αυτό με τη σειρά του απαιτεί αρκετή υπομονή, όρεξη και δύναμη. Θα ήταν πολύ εύκολο και βολικό οι άνθρωποι να ήταν σαν εμάς ώστε η επικοινωνία και η κατανόηση να ήταν περιττή. Δεν είναι σαν εμάς όμως, και ίσως καλύτερα που δεν είναι, καθώς αυτή η διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων συμβάλλει στο να είναι ο κόσμος τόσο γοητευτικός.

***

Ξέρω, ότι είναι αδύνατο να μεταφέρω στον αναγνώστη το βάθος της μοναδικότητας — η οποία ενίοτε αναπόφευκτα δημιουργεί και ένα αίσθημα υπαρξιακής μοναξιάς — που εγώ θεωρώ ότι διέπει και θα συνεχίσει να διέπει εκ των πραγμάτων κάθε άνθρωπο. Ξέρω, επίσης, ότι είναι αδύνατο να μεταφέρω στον αναγνώστη την αξία της επικοινωνίας και της συνειδητοποίησης της μοναδικότητας όλων των ανθρώπων. Ελπίζω, όμως, έστω και λίγο να γίνουν αντιληπτά. Διότι αν γίνουν, τότε όλοι αυτοί οι «κόσμοι» μπορεί να αρχίσουμε να αλληλεπιδρούμε με τρόπο διαφορετικό μεταξύ μας και να έρθουμε πιο κοντά, με αποτέλεσμα να γνωριστούμε και να συνυπάρξουμε λίγο καλύτερα. Τόσο, όσο είναι εφικτό.

Άλλωστε, αυτό δεν είναι που έχει και ο κόσμος περισσότερο ανάγκη σήμερα, το οποίο, μάλιστα, μάλλον αποτελεί θεμέλιο στοιχείο της κοινωνίας; Επι-κοινωνία! Όσο περισσότερη επικοινωνία υπάρχει, τόσο περισσότερο η κοινωνία μετατρέπεται σε κοινωνία σχέσεων αντί για κοινωνία συμβάσεων στην οποία οι άνθρωποι απλώς υπάρχουν επικεντρωμένοι ο καθένας στο δικό τους ατομικό συμφέρον. Όσο περισσότερη επικοινωνία υπάρχει, τόσο περισσότερο οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά και συνυπάρχουν, αγκαλιάζει ο ένας τον άλλον και ζούνε πραγματικά μαζί, αντί να μοιράζονται απλώς τον ίδιο χώρο. Όσο περισσότερη επικοινωνία υπάρχει, τόσο περισσότερο χτίζεται ένα Εμείς, όπου το άτομο βλέπει τους άλλους ανθρώπους όχι ως ξένους και με τρόπο χρησιμοθηρικό, αλλά ως φίλους, ως συν-ανθρώπους του, ως άτομα με τα οποία ανήκει σε κάτι κοινό· χωρίς αυτό, φυσικά, να σημαίνει ότι θυσιάζεται αυτό το ξεχωριστό και μοναδικό Εγώ που είναι ο καθένας από εμάς.

Αρκεί μονάχα να συνειδητοποιήσουμε σε βάθος πόσο διαφορετικοί είμαστε όλοι μεταξύ μας. Διότι όλα αυτά, και άλλα πολλά, εκπορεύονται από αυτό.

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s