«Μα καλά! Είναι αυτή εικόνα μαθητών σχολείου; Με το κινητό στο ένα χέρι και τον καφέ στο άλλο, αντί να διαβάζετε κανένα λογοτεχνικό βιβλίο;»

Αυτή ήταν η αντίδραση του καθηγητή προς μια παρέα μαθητών όταν τους είδε να κάθονται στο προαύλιο του σχολείου κατά τη διάρκεια του διαλείμματος.

Λίγο αργότερα, αφού ο καθηγητής είχε πλέον φύγει, γυρνάει ο Μάριος στην παρέα του και λέει γεμάτος έκπληξη και με γέλια: «Μα καλά! Πραγματικά τώρα! Τα πιστεύει αυτά που λέει; Χα Χα Χα»

Στον Μάριο, όπως και στην υπόλοιπη παρέα του, η «προτροπή» του καθηγητή φάνηκε απίστευτη. Πότε ήταν η τελευταία φορά που διάβασαν ένα βιβλίο, ούτε οι ίδιοι δεν θυμούνταν. «Σε ποιο παράλληλο σύμπαν ζει ο καθηγητής;» είπαν ξανά γεμάτοι γέλια οι μαθητές.

***

Γιατί φάνηκε τόσο εξωπραγματική η προτροπή του καθηγητή; Πράγματι, δεν είναι λίγοι οι μαθητές που θα αντιδρούσαν με τον ίδιο τρόπο σε μια τέτοια προτροπή. Αλλά ρωτάω ξανά: γιατί να φαίνεται τόσο εξωπραγματική μια τέτοια προτροπή; Πού οφείλεται, ερωτώ, αυτή η αποστροφή του μαθητή – αλλά και των ενηλίκων γενικότερα – προς τη λογοτεχνία και πιθανώς σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την τέχνη του Λόγου, είτε αυτό είναι ποίηση, είτε φιλοσοφία, είτε λογοτεχνία; Εντάξει, για την ποίηση το καταλαβαίνω· και εγώ ο ίδιος τη βαριέμαι οικτρά — το ύφος που υιοθετούν συχνά οι ποιητές είναι κάτι περισσότερο από… ούτε να το περιγράψω δεν μπορώ! Αλλά γιατί να αποστρέφεται κανείς και τα υπόλοιπα; Ιδίως τη φιλοσοφία, που έχει τόσα δώρα να προσφέρει.

Ας μη σταθούμε όμως στην αποστροφή του μαθητή. Ας στραφούμε για μια στιγμή προς τον δάσκαλο. Δεν είναι ο δάσκαλος άραγε που θα έπρεπε να μυήσει και να εμπνεύσει τους μαθητές του; Φταίει ο μαθητής ή ο δάσκαλος; Μα αυτό δεν είναι ένα κείμενο κατηγορώ. Δεν έχει σημασία ποιος φταίει, παρά μόνο υπό την σκοπιά της βελτίωσης. Δεν είναι ο δάσκαλος ρωτώ, που θα έπρεπε να μυήσει τον μαθητή στην τέχνη του Λόγου και να δείξει τον θησαυρό που βρίσκεται εκεί; Όταν ο δάσκαλος κάνει αυτήν την υπόδειξη στους μαθητές του… τι λέω! — και μόνο η εικόνα των μαθητών, από μόνη της, δεν καθρεφτίζει άραγε τον ίδιο το δάσκαλο; Τι περιμένει ο δάσκαλος; Να στραφεί προς αυτά και να ανακαλύψει τον πλούτο που βρίσκεται σε αυτά ο μαθητής από μόνος του; Και να το κάνει πώς; Πώς να στρέψει την προσοχή από μόνος του, όταν είναι σχεδόν μπουχτισμένος από το πολύ πυκνό πρόγραμμα σπουδών; Όταν αναγκάζεται να διδάσκεται και να μελετάει όχι αυτό που τον ενδιαφέρει αλλά αυτό που «πρέπει» — αλήθεια, πότε θα έρθουν αυτές οι μέρες που τα εξωγενή «πρέπει» θα είναι πια μια κακή ανάμνηση του παρελθόντος;

Το έχω πει ξανα και θα το πω και τώρα. Δυστυχώς, αρκετοί γονείς και δάσκαλοι δεν αγαπούν τα παιδιά τους και τους μαθητές τους. Δεν ενδιαφέρονται για εκείνους. Γιατί; Οι λόγοι μπορεί να είναι πολλοί. Αυτή είναι όμως η αλήθεια. Δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το καλό τους και δεν λειτουργούν με γνώμονα αυτό. Δεν τους ακούνε. Βαφτίζουν καλό αυτό που για τους ίδιους είναι βολικό. Πολλοί γονείς γίνονται γονείς χωρίς να σκεφτούν σοβαρά είτε αν θέλουν είτε αν μπορούν να είναι γονείς. Πολλοί δάσκαλοι το ίδιο. Δυστυχώς, οι γονείς και οι δάσκαλοι που είναι κατάλληλοι για αυτόν τον ρόλο και που πραγματικά νοιάζονται και αγαπούν τα παιδιά και τους μαθητές τους, είναι λίγοι.

Ας μην επεκταθούμε περισσότερο όμως. Δεν χρειάζεται. Αυτά αρκούν.

Σχόλια

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s